Jæja sorry hvað minns var lengi ég tafðist hjá sálfræðingnum við vorum að rökræða um hitt og þetta varðandi marbletti, rófur, tréfætur og blaut sængurföt! Enn ekkert tengt mér samt!

     Já Eitilharður Knútson sagði okkur sögu sem var sérlega ómerkilega sérstök með sinnepi. Þetta segi ég vegna þess að ég og Árninn sofnuðum sennilega eftir 28 sekúndur.  Það þoldi  Eitilharður ekki og grýtti okkur á dyr. Það var ekki þægilegt því að Árninn fékk stóra kúlu ennið og ég mar rassinn. “Þú hefðir nú getað opnað hurðina kúkalabbinn þinn” öskruðum við í kór! Þessu hefðum við einnig átt að sleppa því kúkalabbi var eitthvað sem á ekki að fyrirfinnast í Grínheimaorðabók.

     Eitilharður hoppaði upp í þakskyggnið af reiði og trampaði trýtilóður í áttina að okkur.  Þetta leit ekki það vel út að við hinkruðum eitthvað yfir skonsum með döðlusultu og fúkyrðum.  Þannig að við hlupum niður hurðina sem áður hafði meitt okkur og hlupum inn í skóg.

     Því hefðum við líka átt að sleppa því inn í skóginum hittum við vafasaman Belju ættbálk sem gekk um í hægðum sínum, með frunsur á júrunum og fannst skemmtilegast í heimi að horfa á fólk syngja og gera sig að fíflum. Enn eins og stendur í sáttmála Grínheimískra Frumskógar Belja með frunsur á júrunum. Þá getur oft vont versnað nema ein skál af kókó pöffs! Því fyrir utan það að vera mættir þarna og gjörsamlega að kúgast úr ógleði og saurbjóði þá þurftum við að taka þátt í söngvakeppni G.F.B.M.F.Á.J. “NEIIIIII” kjökrað Árninn með hreim frá Tálknafirði. “Ég vil ekki borða flugeld!” Sagði ég svekktur út í samfélagið!.

     Þetta leiddi til þess að ég og Árninn þurftum að taka lag og við vissum ekkert hvað við ættum að syngja........Enn Árninn segir meira frá þessu!

Vaðandi virðing og 1001 koss!
Sigginn

Já það var ekki auðvelt að gera upp á milli táfýlnanna sem bárust okkur til nefja þegar við lentum þarna... nei ó sei sei nei. Það var hörð keppni á milli núverandi meistara og nýliða í greininni, Það var hann Eitilharður Knútsson sem grínheimsmeðlimir gætu munað eftir úr samkynhneigða strúta málinu sem setti allt í uppþot á grásleppu og hamsatólgsráðstefnu mormóna síðasta sumar. Hann hafði eftir það flúið til fjalla og hafið téfýluræktun í stórum stíl og tókst svona líka alveg rosalega vel upp, Sigginn sem eins og við vitum er með gífurlegt ofnæmi fyrir táfýlu fékk röndóttar bólur af fýlunni frá Eitilharða en það er einmitt góðs merki um gæði lyktarinn. Ég var svo aftur á því að mig langaði í beikon og egg, með smá skvettu af fiskshreystri. En það var svo annað mál.
Áliktun okkar var svo að lokum sú að við yrðum að lýsa yfir jafntefli hjá þessum tvemur mönnum, það féll svo í gríttan jarðveg, sem einmitt var þarna rétt við hliðina og var verið að vinna í honum. Var okkur Sigganum hent þangað og urðum við að berjast með limum og ólimum við það að losna þaðan áður en þeir myndu sleppa lausum bröndóttu villi grísunum sínum á okkur, en það er einmitt það sem þeir gerðu. Tókum við þá báðir á stökk og tókum hvorki meira né minna en grínheimsmetið í þríhoppi, langstökk, hástökk og þrístökk... Sem var dásamlegt, því að með því þá var blásið til vopnahlés og okkur boðið í kaffi og gulrætur heima hjá Eitilharði sem þá sagði okkur söguna.

En ég ætla að láta Siggan um að segja ykkur hana.

Góðar stundur
Árninn

Já tíminn er eins og hundur sem heldur að hann geti kjammsað á rófunni sinn. Þetta stendur einhverstaðar.  Enn ég ég var að malla mold með bernes kumenfræjum. Þegar það hverflaði að mér að ég ætti kanski að skella í einn pott af sveittum pistli inn á Grínheiminn.

Enn ef við höldum okkur þar sem frá var horfið í síðasta pistli þá vorum við semsagt á leiðinni heim gjörsigraðir eftir kynlífsmisnotkun. ENN SADDIR vorum við og heyrnin kominn í lag eftir samfellt garnargaul í Árnanum.  

Þegar við ætluðum að taka gönguna í gegnum garðinn þá reyndist hann var lokaður!!! Ég var ekkert allskostar sáttur með það því ég ætlaði að ná í ánamaðkinn minn í leikskólann. Enn það var svo sem ekki hægt að berjast við þessar blessuðu vegavinnu moldvörpur enda staurblindar og illa skeindar.  Þetta vegavinnu djobb reyndist líka gjörsamlega tilefnislaust og voru moldvörpurnar búnar að rífa upp útikamarinn í garðinum til að breyta í kaffistofu og var því ekki viðbjargandi nema að tala við skipuleggjandi verkefnisins Ghorde Ingibjargar 
    Þessi vegatálmi leiddi til þess að við þurftum að húkka far hjá fljúgandi roðhænsnum sem voru einmitt á leiðinni út að næstu roiðhænsna-snyrti og geðheilsu stöð. Þegar um 5 mínútur voru eftir af einni skelfilegustu flugferð sem við félagarnir höfum lennt í, fóru heilsteiktu pylsurnar og hammborgararnir að síga í garnakerfið. Þetta leiddi til úreldisrotnunarlykt leiddi út um endaþarmsopið á okkur.  
    Þetta fór fyrir bringurnar á roðhænsnunum og þær ákváðu að brotlenda á punktinum Sem var ekki gott því að á punktinum lentum við í dómarasætum í metingskeppni milli fjögurrar túnfættra táfýlubónda. Þar voru þeir að metast um það af hvorum akrinum væri meiri táfýla. Enn þar sem ég var ekki heill heilsu enda með bráðofnæmi fyrir táfýlu, þá verður Árninn að seigja frá því! Lifið Heil!

Vaðandi Virðing

Já góðann daginn!

Þetta hafðist hjá mér að koma mér í það að skrifa þetta blessaða blogg og koma fregnum úr Grínheimum hingað inn.

Ferðin í Búrgerbúlluna var ósköp eðlileg, fyrir utan tónleikana sem garnirnar á mér héldu fyrir mig og Siggann og hvern þann sem var innan 14 kílómetra radiusar.Það hafði farið gífurleg orka í það að taka á blessaðri rúsínunni,megi hún hvíla í mýrarfeni, og var það farið að segja til sín þar sem ég var farinn að sjá súrsaðar bingókúlur með söltuðum jarðaberjum og regnstakki í hillingum. Sigginn reyndi að beina athygli minni annað og var í sífellu að stíga á vinstri litlutánna á mér til að ég beindi athyglinni frekar að verkefninu sem lá frammi fyrir okkur. Við þurftum að klífa Dvergafjöll og skokka 4 hringi á kappreiðavellinum áður en við gátum fengið aðganginn að hamborgara staðnum fræga. Eftir að hafa hamast við það að klífa malbikið sem lá þvert yfir Dvergafjöll og orgíuna sem við urðum að taka þátt í eftir að hafa tapað í spurningakeppni Inúíta um hitabeltisplöntur. Var þá farið að draga úr orkuforðanum hjá honum Sigga líka því að það er ekki fyrir hvern sem er að fullnægja 43 eskímóakellingum í gegnum loðfeldana með ekkert annað til að hjálpa sér en tvær mandarínur og tanngarð úr sjötugri rollu. En það er afrek sem við skulum ekki fara að tala of mikið um núna. En já eins og ég segi, þegar við vorum losnaðir frá Inúítunum þá tók við verkefnið að skokka þessa 4 hringi á kappreiðavellinum. Sem oftast er ekki nokkurt vandamál en akkúrat þessa stundina var í gangi úthaldsreið lesbískra rauðsokkna og var vandamálið það að það höfðu tvær tapað samkeppendum sínum í æfingabúðunum helgina áður og sátu þær fyrir okkur þegar við reyndum að laumast inn á völlinn óséðir í gerfi doppóttra zebrahesta. Tóku þær okkur föngum og ákváðu þær að nota okkur sem keppnismenn sína, En það veit það hver heilvita maður sem er ekki þroskaheftur að það er martröð hvers gagnkynhneigðs karlmanns að vera notaður sem kynlífsleikfang lesbískra rauðsokkna... hvað þá í úthaldsreið því kröfurnar eru gífurlegar. Þarna var okkur vippað í keppnisbúningana sem saman stóðu af latex G-streng, með rauðum göddum og skikkju með útsaumuðum blúndum. Þarna var svo tekið til við reið og stóð hún í nokkra tíma samfellt. Endaði það þó í því að jafntefli var á milli Sigga og rauðsökkunnar hans og Inúítanna sem við vorum að þjónusta skömmu fyrr. Fengu þau blómavendi í verðlaun og ég át vöndinn hans Sigga samstundis enda voru garnirnar í mér farnar að trufla símtöl og útvarpsbylgjur á svæðinu.En þá loksins gátum við lagt leið okkar að Borgarabúllunni og skvett í okkur kindakjötshamborgara með marineruðum tómötum og heilstiktum pylsum. Var það hreint út samt dásamlegt og vel ferðarinnar virði, þótt að mikil átök hafi átt sér stað á leiðinni. Við lögðum svo af stað til baka og var það mun þæginlegri ferð að öllu leiti en þó ekki hrein ganga í garðinum. En ég ætla að leyfa Sigganum að segja frá því.  

Kv. Árninn

Jæja loksins kom pistillinn..... Ég tafðist rosalega við að spila krossfiskapóló með dvergunum 7 og Fredda Úmba Sjúkkulaði-Brjáns. Enn eins og venjulega heimtuðu dvergarnir að spila sem einn maður út af stærðarmun og gjörsigruðu okkur með þrjú og hálfu kílói.

Enn aftur að því sem skeði inn í íbúðinni. Í gegnum rólegheitin á mér, þar sem ég sat í lazyboy stólnum og tottaði pípuna með Árnann fyrir framan mig með spurningarmerki í augunum. Ég hálfpartinn skalf af hræðslu bara við að hugsa um atburðinn sem hafði skeð.

Eftir að ég hafði öskrað á rússínuna, þá sauð svo svakalega á Árnann að hann tókst á loft og í gegnum þakið á íbúðinni. Ég tók þá til þess bragðs að binda rúsínuna með núðlum sem við pöntuðum í fyrra.  Klukkutími leið og ekkert bólaði á Árnanum þangað til að í fréttunum kom að ægilegur loftsteinn væri á leiðinni úr geimnum. Ég greip kíkirinn minn og leit út úm gatið á þakinu eftir Árnann. Aðsvífandi sé ég Árnann með geimstöðina Mír í hægri hendi og einn hring af Satúrnus í vinstri.

Þegar Árninn lenti var hann svakalega rauður í framann og öskraði framan í mig (þannig að munnvatnið vætti andlit mitt mikið) “HVAR ER HELV**** Andsk***** Rússínu kaðrakið SEM STAKK MIG Í LÆRIÐ MEÐ GÖFFLUM OG ÁT SALATIÐ MITT. Ég benti honum á rússínuna með forvitnissvip. Spenntur fyrir komandi atriði hljóp ég inn í eldús og poppaði og fékk mér ískalt kaffi með sinnepi og vöfflum og hlammaði mér í lazyboy sófann.

Árninn losaði rússínu greyið og byrjaði á því að troða geimstöðinni Mír upp í svartholið á rússínunni. Þá tók hann sig til að við að strengja hringinn af satúrnusi við tvær stangir og bjó til teygjubyssu hann tók Rússínu asnann og skaut honum lengst út í buskann.

Þegar ég hafði lokið að seigja Árnanum söguna kom sorgar svipur á hann þannig að ég spurði hvað væri að? “ÉG ER ENNÞÁ SVANGUUUUR!!!!!!” Þannig að ég lét Árnann hafa viskastykki til að þerra tárin og við röltum okkur á Hakkjónalds til að fá okkur Búrger með remó og sviðasultu.  Enn Árninn ætti að seigja frá því og það er alls ekki fyrir viðkvæma.

Takk fyrir
Vaðandi virðing: Sigginn

Já það má með sanni segja að maður hafi bara ekki getað annað en slefað yfir fermingarbróðurinn sem stóð eins og venja þykir beinstífur svona snemma morguns þegar bröndótti hundurinn sem hafði á árum áður þótt ákaflega góður sultuhundur fór að baula þjóðsönginn þegar sólin tók að skýna. Lyktin sem barst okkur Sigganum þá frá klósettinu var hreint út sagt dásamleg ef ekki á að taka sterkar til orða, en þar hafði setið frá því að við hættum að spila matador um kveldið þangað til núna enginn annar en stofnandi D.M.M.S.Í.R. og var ennþá að bifa við það að ná sleikjónum út. Það virtist ganga eitthvað illa og eina sem meðfram honum komst var verulega vel ylmandi fret. Sigginn stökk þá af stað eins og sannri Grínheimshetju sæmir greip naglaklippur sem lágu á gólfinu og klemdi fast um pinnann á sleikjónum og kippti fast í, og viti menn, sleikjóinn kom út og með honum tvö lítil lambaspörð, Varð mammúturinn svo yfir sig ánægður að hann greip Siggann og kyssti hann þéttingsfast á vinstra herðablaðið með rananum, en það þykir mikill heiður og virðingarvottur á meðal mammúta! Svo hljóp hann niður stigann og niður í eldhús þar sem hann tók til við að skvera saman almennilegu morgunverðarhlaðborði til heiður Siggans!

Það var þess vegna alger nauðsynja að henda sér í sólbað og snjómokstur til að gera sig klára fyrir matinn! Ég tók til hendinni og rakaði af mér tásluhárin á meðan Sigginn var í því að slétta bakhárin! Þegar við vorum tilbúnir í það verkefni að borða Mammútamorgunmat þá lögðum við af stað niður í eldhús. Þegar þangað var komið var ekkert eftir! Já ekki agnarögn. Hafði ekki Rússínan komið til baka og bundið mammútinn við eldavélina og borðað salatblaðið sem hann hafði verið að matreiða!

Nú var okkur Sigganum nóg boðið, okkur var boðið gasgrill, marmarasúlur í rókókó stíl, utanborðsmótór af gamalli trillu og plötusamningur við Magnús Skévíng. En það kom ekki í veg fyrir að við Sigginn vorum glorhungraðir og þar sem við vorum búnir ða gera okkur klára fyrir heilt salatblað þá kom ekkert annað til greina en það að við ætluðum að fá okkur eitthvað að borða! Ég stökk fram og greip um stórutánna á rússínunni og kallaði til Siggans: "Það er útsala í Skífunni!!!" hann var ekki lengi að fatta þetta og gerið kjarakaup á DVD myndum. Þegar hann kom svo til baka var ég ennþá að basla við það að halda rússínunni en Sigginn hafði ráð undir rifjasteikinni sinni og greip tvo gafla og stakk á kaf í lærið á mér, öskraði svo á rússínuna: "Hvað hefur gert!" þetta fékk mig til að hætta að vera góður strákur eins og mamma kendi mér og ég gjörsamlega tapaði mér! Það voru ekki fallegir hlutir sem blöstu við mér þegar berserksgangurinn var runninn af mér en Sigginn sat í makindum í Lazyboy stólnum í stofunni og reykti pípu! Hann var með þvílíkt glott á sér að ég var að spyrja hann hvað honum þætti svona skemmtilegt! Hann tók þá til við að segja mér hvað hafði gengið á og þótti mér sú saga vægast sagt ótrúleg!

En það er rétt að láta Siggann segja þá sögu að sinni frægu snilld!

Takk fyrir
Árninn

Jemundur katttadaga prins önnur eins rúsína hefur ekki sést lengi eða hvað bíddu við hvernig var þetta aftur jú svona.....

Þegar eftirpartý gestum var farið að leiðast, stóð Rúsínu kvikindið upp og byrjaði að jóðla sómalska sálma um daglegt líf flóðhesta og sorglega ævi sína sem kynfæravarta á flóðhesti.  Þegar síðasta versinu var lokið og fólk var hætt að væla og æla af viðbjóði.  Löbbuðum ég og Árninn okkur upp að rúsínunni og tjáðum henni að hún var sko þvert í mót eitthvað ógeðfelt afbrigði af vörtu sem varð til vegna nokkurra kynvilltra flóðhesta. Eftir þessar uppllýsingar var rúsínan sko ekki lengi í pulsuendanum heldur þaut hún úr pylsunni eins og hamstur á þríhjóli. 

Seinna komst ég að því að þetta var ekkert pylsa heldur velkrydduð metesterpylsa sem leigði íbúð með tveimur ólífum í úthverfi Grínheims. Læer læer pants on fæer.

 

Eftir að rúsínan var laus úr endanum tók við heljarinnar útskýringar um að rúsínan væri þurkaður ávöxtur enn ekki kynfæravarta á flóðhest. Færðist þá skyndilega brosvipur á rúsínu kvikindið. Enn mistök kvöldsins voru þau þegar ég ákvað að tjá mig um það að mér þætti vínber og rúsínusulta geðveikt bragðgóðir réttir.  Þetta fór sérstaklega mikið fyrir brjóstið á rúsínunni því henni fannst sem ég hafi tætt í mig (af algjörri villimensku) nokkrum ættliðum af vínberjum.  Það var svo sem ekki dropinn sem fyllti rúsínuna heldur var það Árninn sem sem sá um það. Þegar Árninn kom með ostabakka á borðið og sagði “mikið er subbulega gott að háma í sig ost með fritzkexi og vínbjerum!!  Vá það skaðar ekki heldur að teiga rauðvín í lítravís með.” Eftir þetta truflaðist rúsínan sérdeils prýðilega mikið. Fleyg-orð eins og  Hiroshima, Áswich, fjöldamorð, græn epli, mandarínur og súr hvalur litu dagsins ljós í bræði rúsínunnar.

 

Rúsínan þaut á dyr og sagðist vilja hefnd og að þetta væri ekki hennar síðustu orð...... Eftir mínútu þögn tóku Mammútarnir að hljægja ógurlega þegar þeir sáu að rúsínan hefði migið í sig af reiði og rauður pollur flaut um gólfið.  Við komumst einnig að því að pisspollurinn var hið besta rauðvín. Eftir atvikið var partýið alveg búið og fengu partý gestir að gista í uppblásnum kojum sem við félagarnir fengum í lánað frá Wigfríd von Koffenblast sem er Hneta. Þegar við vöknuðuð um morguninn blasti við þvílíkur ófögnuður, og vorum við félagarnir í mjög vondum málum. Enn Árninn segir kanski nánar frá því......

Vaðandi virðing
Sigginn

ATH! Fyrstu línur þessa bloggs verða ekki á Grínheimsku heldur á Íslensku. Okkur Sigganum hafa borist til eyrna þær fréttir að Mál og Menning hafi áhuga á blogginu okkar! Gaman er að fá viðurkenningu á þessum skrifum okkar!

En þá að Grínheimum! Nú þannig er mál með vesti að meðan á Gíslatökunni stóð stóð ég á höndum hliðiná röndóttri mörgæs sem var alveg við það að missa laufin yfir þessum hótunum og pyntingum sem strípalingarnir stóðu fyrir. Ég sem er nú hjartahlýr og góður kenndi til með blessaðri mögræsinni og sagði við hana í sefandi tóni: "Hefuru prufað að bera á þig Gunnars majónes, setja á þig rauðan varalit og labba niður Laugarveginn á mánudagskvöldi?" Þetta var eitthvað sem mörgæsin virtist hafa gert því að um leið og ég lauk setningunni þá var eins og eitthvað rammgöldrótt brytist fram í henni og hún var ekki lengur þessi saklausa mörgæs sem var að missa laufinn heldur Stálgæsin, OfurHETJA Grínheima!, þetta var eitthvað sem hleypti hamingju í mitt litla hjarta því að ég vissi að hún var komin til að bjarga okkur!

Þess gerðist þó ekki þörf því að samtímis hleypti Mammúturinn af þessari líka þrumu og sleikjóinn flaug listilega í gegnum loftið og bjargaði deginum! Ég tapaði auðvitað einbeitingunni og þegar ég leit við var Stálgæsin farinn! Eftir stóð heil hrúga af mörgæsa laufum og einn túskildingur með gati! Þetta kom svo við mig að ég missti saur og grenjaði eins og krakki! Því allir vita að túskildingur með gati er tákn djöfulsins! Hann hafði greinilega stolið stálgæsinni!

En þarna sat ég og grét eins og Sterkasti maður Grínheims þegar hann braut nöglina í útsaumskeppninni hér um árið! Þetta vakti skiljanlega athygli og safnaðist fljótlega stór hópur fólks í kringum mig! Þetta var eitthvað sem ég var óvanur að lenda í og fýlaði það enganvegin að látta fólk standa í kringum mig og syngja jólalög til að reyna að gleðja mig! En tók þó einn Feministinn sig til og tók mig upp og bar mig að barnum þar sem hún pantaði fyrir mig einn einfaldan Sprite í Bacardi Razz. Vakti þetta hjá mér heilmikla hamingju og hófst þá eitt stærsta partý sem hefur verið á Hungangspoppara hátið frá upphafi tíma!

Ég dróg Siggann að sjálfsögðu með mér í teitið og við dönsuðum við mikið af fólki og dýrum eins og hefð er fyrir í grínheimum! Þegar líða tók á kvöldið var farið að fækka í hópnum og aðeins nokkur kvekendi eftir standandi! Þar á meðal vorum við Sigginn sem ákváðum þá að bjóða til framhalds partýrs að Dúfnahólum 10 í Hvergidölum Grínheimsstræti 104930204. Þangað komu með okkur tveir af stofnmeðlimum D.M.M.S.Í.R., ein nakin mörgæs, strætóbílstjóri og Rússínan í pylsuendanum. En hún er einmitt þekkt fyrir að vera ofsalega skemmtileg þegar að það fer að líða að lokum partýs. Við héldum áfram að djamma og skemmta okkur þarna og var hægt að hafa mikla ánægju af því að fylgjast með því að sjá Loðinrass D.M.M.S.Í.R. og strætóbílstjóranum dansa Húllahúllabúddíbúdda dansin uppá klósettinu sem þeir höfðu dregið fram í stofu í tilefni af því að þá langaði að dansa á því! Við Sigginn vorum ánægðir með djamm dagsins. En þá tók Rússínan í pylsuendanum sig til og ákvað að koma með alvöru lokasprengingu á partýið og þvílíkt og annað eins dúndur! Ég man ekki eftir því að hafa upplifað slíkt á minni ævi! En það er Siggans að segja ykkur frá því!

Takk Fyrir
Árninn

Eins og fyrr hefur komið fram létum við okkur húrra út úr skriðdrekanum. Það var alls ekkert þægilegt af því að við stigum ofan í poll af heitu suðusúkkulaði og okkur kross brá alveg. Enn við vorum semsagt búnir að blása upp gúmmíendurnar og á móti okkur kemur tvítóla afdalahæna með gulann gummíhanska á norðurendanum.  Hænan sagðist heita Ólafur og væri borgarstjórinn enn í raun væri hún frá grínversku Stöplunum.  

 

Þá skildum við félagarnir ekki niður né á ská...... Við vissum bara ekkert hvar við vorum og vorum hálfbúnir að gleyma hverjir við vorum. Bæjarstjórinn var snar í snúníng og sýndi okkur plakat með mynd af  Sorville sælkera hunangspoppi.  Við vorum staddir í

Grínheimsmeistaramóti hunangspoppara.  Þetta leist okkur vel á enn áttuðum okkur á því að við værum kanski illa-dressaðir í teitið þannig að við fengum að setja á okkur bindi og gúmmíendurnar fengu slaufur.

 

Þegar inn var komið kvaddi Ólafur bæjarstjóri okkur enda var hann búinn að vera veikur með hælsæri og samfélags bakteríu 3000.  Við Árninn hittum nokkra gamla félaga D.M.M.S.Í.R. þeir voru flest allir skráðir keppendur enn urðu samt að bjóða okkur sleikjó í sparigatið, sem við afþökkuðum rólega.

 

Allt í einu spörðuðust fjórir þrífættir frumkvöðlunga strípalingar inn á svið og hótuðu að sprengja á sér fermingarbræðurna ef að einhver myndi hreifa sig..... Þetta var Gíslataka.... þeir 102 popparar ásamt mér og Árnanum voru fangelsaðir alveg gegn gangi leiksins. Enginn þorði að hreifa sig. Einn frumkvölungs strípalíngurinn hóf þá upp raust sína og sagði: “Fyrr má nú vera ef að ég er ekki kallaður gvöðmöndör og mér finnst gott að strjúka beljum.” 

 

Þetta var ógeðsleg og öfug pinding við þurftum að hlusta á ógeðfeldar strípalingasögur...

 

Það var ekki fyrr enn einn Drullandi Mammúturinn Með Sleikjópinnan Í Rassinum hló svo mikið að hann leysti úr læðingi einum sverum aftansöng og sleikjórinn fauk af stað eins og spjóti væri kastað af rússneskri lyftingatjellingu. Sleikjóinn hrökk ofan í háls á Gvöðmöndi Strípaling. Umsáturs píníngunni var strípalingarnir öskruðu eitthvað á stríplísku og flúðu svæðið. Enn um leið var slegið til veislu þar sem við félagarnir hittum fullt af nýjum vinum enn Árninn segir betur frá því.....

 

Vaðandi virðing

Sigginn

Ég vill byrja á því að segja að ég vill aldrei sjá neinn frómas framar! En já við Sigginn vorum staddir í þessari umferðarteppu, eða umferðar tvöföldum Winsor Bindishnút eins og við í Grínheimum kunnum betur við að kalla þetta ástand. Við vorum sitjandi í öftustu sætum skriðdrekans sem flutti okkur frá verksmiðjunni eftir stóru sprenginguna þar sem Sigginn missti meðvitund, en þar sem ég var búin að troða mig fullan af frómas þá dempaði það höggið umtalsvert. En já, við vorum búnir að vera að horfa á Austur Asískt dverga klám í myndbandskerfinu í skriðdrekanum, en það var með skemmtilegum atvikum eins og því þegar maður er tekinn aftanfrá af hesti og deyr í atlotunum, einnig annað skemmtilegt þar sem tveir dvergarnir fara að hafa mök í fallhlífastökki og karldvergurinn festi skaufann í einni snúrunni og hann er aflimaður.

Ekki falleg sjón fyrir hvaða púddelhund sem er en við Sigginn gátum sko hlegið að þessu! Það vill þá ekki betur til en að skriðdrekinn stoppar skyndilega og bílstjórinn sem var einfættur kvennabósi af verstu gerð öskrar til okkar að yfirgefa skipið konur og börn fyrst! Við Sigginn grípum þá uppblásanlegu gúmmíendurnar og hlaupum að dyrunum. En það voru fyrir hvorki meira né minna en heil marfló sem sat föst í hurðinni og fyrir aftan hana var flóðhestur að reyna að ýta henni út. Það virtist ekki ætla að takast og var þar einnig kengúra sem var að jappla á gúrku með osti. Hún var ósköp róleg yfir þessu öllu saman og talaði bara um það að það hefði átt að smyrja marflónna með smjöri og koppafeiti áður en hún fór að reyna að komast út.

Mér var hætt að lítast á þetta enda skriðdrekinn alveg fastur í tvöfalda Winsor bindishnútnum sem virtist aldrei ætla að losna! En þá flaug marflóin út um hurðina, hún hafði bara verið að halda niðri í sér andanum og þess vegan verið mun stærri en hún er venjulega, hljóp þá flóðhesturinn út um hurðina og öskraði eins hátt og hann gat (og flóðhestar geta öskrað hátt) “Ég er ekki samkynhneigður!!!” En þetta þótti mömmu hans miklar og góðar fréttir enda langaði hana mikið í flóðfolöld!

Kengúran var næst út um hurðina en hún var eitthvað hrædd við það að festast sjálf þannig að hún makaði sig alla út í barnaolíu og strauk sér allri áður en hún gekk út um hurðina sem var tvöfalt stærri en hún... Ég og Sigginn vorum vissir um það að hún var bara perrakelling! En þá var komið að okkur Sigganum! Við létum okkur húrra út um hurðina og byrjuðum að blása upp gúmmíendurnar okkar. Þegar við lentum þá varð okkur heldur betur brugðið, en ég læt Siggann um að segja frá því sem þá bar okkur fyrir sýnir!!! Takk fyrirÁrninn

Já ég get heldur ekki sagt að annað að þegar Árninn mun fá löngun í frómas aftur

Þá verð ég ekki farastjóri í þeirri ferð.  Eftir stanslaust suð í heilar 5 mínútur gafst ég upp og ákvað að fara með árnanum að redda frómas.

 

Við settumst upp í pappakassa sigldum af stað eftir löngum malarvegi í leit að Kjörbúð, Markaði, Veislu eða bara einhverju bofsi af Frómasi.  Eftir mikla leit og enga slykju af frómas.  Árninn var byrjaður að væla og ég búinn að missa vitið og farinn að borða mold og arfa af gremju út í fíflið sem fann upp frómas!!!  Að svífandi kemur Gullfiskur að nafni Frímann.  Frímann þessi var nú þekktastur fyrir að vera bróðir hins allræmda Gunnars í mæjónessinu.....  Enn það var eitthvað sem ég vissi um vin okkar Fríman enn kom mundi ekki alveg hvað það var......

 

Líðan Árnans fór stöðugt versnandi ég var farinn að skrifa minningargrein handa honum á blað sem Frímann lét mig hafa þegar á skallaði flúorljósaperu og mundi hver Frímann var í raun og veru.....

“FRÍMANS FRÓMAAAAS” stofnandi stæðstu frómaskeðju í Grínheimum.  Þetta var björgunarhringur sem reyndist frekar skaðlegur á alla kanta með rifsberjhlaupi.

 

Þegar við komum í verksmiðjuna hætti Árninn loks að væla...... Í gengum grátbólgið andlitið sá ég glitta í gleðikonu svipinn sem hann fær svo oft þegar hann hefur lokið af sér á klósettinu.

 

Enn þá gerðist það sem ég óttaðist mest. Verðhrun varð á frómasi í matarverslun Grínheims og frómasverksmiðjan var í þann mun að springa.....  Ég hugsaði til Árnanns og þjáningarnar undanfarnar klukkustundir þannig að ég tók ranga ákvörðun.  Ég reif Árnann í lögfræðingabeygju og hoppaði með hann ofan í einn tankinn sem var fullar af frómas.

 

Gleðin sem færðist yfir Árnann var eins og fimm jól og ½ páskar í einu. Enn þá...... KABÚM!!!!! Verksmiðjan sprakk og við félagarnir þutum einhvert út í frómas út ataðir í buskann.  Þegar ég vaknaði var ég staddur í umferðarteppu með Árnanum, einum flóðhest, marfló og Kengúru enn Árninn segir meira frá því.

 

Vaðandi virðing

Sigginn

Já þá er komið að því, við erum skriðnir úr jóla og áramóta þynkunni og hefjum þá lestur og pistla skriftir að nýju!

Hvað varðar leit okkar Siggans að hinum sanna grínjólaanda þá er það sko saga að segja frá því að þessi svaðilför til Austurpólsins var ekki fyrir hvaða ofurhetjur sem er. Þess vegna er gott að við Sigginn vorum sæmdir rjúpnaorðunni fyrir nokkrum árum þeagr við björguðum sleikjópinnaverksmiðju D.M.M.S.Í.R. frá því að vera viðsnúið af kólíbrífuglum. en það er önnur saga.

Já aftur að leitinni. Við Sigginn lögðum af stað í þessa ferð í verulega undalegur ástandi, við vorum líklega með hina alræmdu mandarínueitrun sem brenglar sjón og heyrn fólks og veitir því einnig ofskynjanir. Sem ullu því að þegar Sigginn stakk uppá þessari ferð að leita að Hinum sanna grínjólanda, þá hélt ég að hann væri að bjóða mér meiri frómas... Ég var til í það en skildi ekkert í því afhverju við þyftum að fara í svona langa ferð til að ná í hann... Nú við lögðum af stað á 700 hestafla STIGA sleða Siggans, Við vorum komnir langt á leið þegar það fór að renna af mér eitrunin en var ég búin að losa mikinn eyrnamerg á leiðinni og farið að líða betur. Sigginn var aftur á móti ennþá í annarlegu ástandi og babblaði eitthvað um það að hann þyrfti að fara á klósettið til að matreiða graflax... ekki veit ég hvernig hann ætlaði að gera það en mig langaði ekki í graflax...

 

Þegar þarna kom við sögu var kominn 28 desember og farið að bera á því að fólk var farið að skjóta upp jólaljósunum... við Sigginn höfðum semsagt verið á ferðinni í 6 daga og haft gaman af... ég hafði samt ekki fengið neinn frómas ennþá og ekki par hrifinn af því.

 Farið var að stittast í að við myndum ná í skottið á Hinum sanna grínjóla anda en forskotið sem hann hafði á okkur var núna líklega bara rétt um 60 km en það var að stittast hratt því að við gátum haldið stöðugum 220 Km/klst á sleðanum á meðan hámarkshraði Jólaandans var rétt um 140 km/klst

Nú þegar við náðum honum reyndist þetta vera enginn annarr en Randver úr spaugstofunni... en hann var bara að leisa af... hinn sanni grínjólaandi var í fríi í kanabískahafinu...

Þangað hættum við Sigginn okkur ekki þrátt fyrir rjúpnaorðurnar... og varð þetta að bíða betir tíma. ÉG var áftur á móti verulega ósáttur við þessa ferð þar sem ég fékk engann frómas og heimtaði að Sigginn reddaði því fyrir mig, þetta var eitthvað sem ég átti eftir að sjá eftir en það er Siggans að segja frá því!

Eins og lesendur hafa tekið glögglega eftir þá eru komin jól í Grínheima
og sést það best á þeim gífurlega efnismiklu og litskrúðugu pistlum sem
undanfarna daga hafa lýst lesendum í mesta skammdeginu. Hér á eftir heldur framhaldssagan áfram.

Þegar hér var komið við sögu, eins og Árninn sagði svo skemmtilega frá
hér á undan. Vorum við ekki stignir upp úr mestu mæjóness þynkunni þegar ég fékk símtal frá Árnanum og sagði mér öllu steini léttara um samtal hans við Snjólf Ínúíta. Eftir samtalið dutt mér allar mæjónessklessur úr hári. Við sameinuðumst á fjórhjóli Árnans sem var dregið áfram af tveimur albínóa hænum. Það leiddi til þess að þegar ég og Árni mættum á svæðið vorum við alltof seinir. Herlegheitin höfðu þegar byrjað.

      Við tókum til allra 10 tásanna á okkur og náðum í
leiðinni að klæða okkur í snarglæsilega bleika og brúna jólasveinabúninga. Hlupum við síðan rakleiðis í miðja þvöguna og dreifðum afgöngum af mandarínum síðan í Jólagríninu í hittífyrra. Mandarínurnar vöktu mikla kátínu enda það þroskaðar að þær líktust frekar fúlnuðum spæleggjum á teini. Stríðið breyttist skyndilega í alsherjar Jólagrínspartý og vorum við í aðalhlutverki enda í mjög spes Jólasveinabúningum með bót á rassinum(hmmmm....).

    Seinni um kvöldið var dansað í kringum öspina og kveikt í pökkunum sem fylgja með. Eftir að ég og Árninn höfðum fengið okkur aðeins of margar mandarínur um kvöldið ákváðum við að reyna að finna hinn sanna grínjóla anda enda mandarínurnar búnar að fikta vel í hausnum á okkur.

Enn Árninn segir ykkur kanski frá fyrsta degi okkar í leit að hinum sanna grínjóla anda.
yfir til þín Árninn

Vaðandi jólavirðing

Sigginn

 

Já, þetta hafði verið skelfileg lífsreynsla og ég þakka Sigganum kærlega fyrir að lóðsa okkur í gegnum þetta, ég fæ ennþá martraðir eftir að horfa uppá tómatsósublönduð bremsuförin á bakinu á Al-Muhamed-Megaman yfirmanni hryðjuverkahópsins.

Nú eftir að emúarnir voru búnir að þrífa allt hátt og lágt og gera klárt fyrir okkur, þá  tóku F.H.B.B. (Fall Hinna Blómstrandi Blóðnasa) sig til við að raða majóneskrukkum í sætin á stærstu rólunum. Eitthvað fannst okkur Sigganum þetta undarleg hegðun, því að allir í Grínheimum vita að Majónes er afskaplega lofthrætt og breytist oftar en ekki í kokteilssósu þegar það kemst í uppnám. Það er þá sem Sigginn fattar að þetta eru Velunnendur rennibrauta og rólna byggt fyrir Grín (samtök sem eru betur þekkt sem: Rennar og Rólar back in the days!) heldur hin illræmdu samtök úr efstu háhæðum Grínheima... (sem eru sko margfalt verri en dýpstu undirheimar Alvarleikans) Ekki var okkur þó ljóst hvað þeir höfðu ætlað sér að gera með kokteilsósuna... Sigginn fær nú það snjallræði í aðra tánna að dansa regndans í bleikum inniskóm til að kalla fram þoku (þar sem þokudansinn er gleymt hugtak Inúíta) en í þokunni ætluðum við svo að takast á við F.H.B.B.

Það var þó ósanngjarn bardagi þar sem þeir voru 8 á móti okkur 3 en Snjólfur hafði ákveðið að labba til liðs við okkur. Er það mikill ávinningur því Snjólfur er vel þekkt bardaga hetja í Grínheimum eftir að hafa einn síns liðs stoppað innrás Húmorslausra Fasteignasala í Norður hluta grínheima.

Tónlistin var kominn á og Siggi var í óðaönn að hita upp með Macarena og ég að taka sveiflu í cha cha cha. Nú svo var tekist handa og fóta við það að dansa regndansinn til að framkalla þoku, þegar þokan var orðin nokkuð þykk þá teljum við okkur örugga til þess að hefja varnar tilraunir við koktelsósuregninu. Sigginn ræðst strax á þá sem sitja yfir majónes byrgðunum á meðan ég reyni eftir fremsta megni að takast á við þá sem voru við stærstu rólurnar. Snjólfur hafði hinnsvegar tekið að sér að sjá um Al-Muhamed-Megaman og lífvörðin hans sem var Svartur-Dverg-Mongólíti með rautt hár og freknur.

Er ekki að spyrja að leikslokum og stóðum við Sigginn, Snjólfur og ég uppi sem sigurvegarar. Höfðum við uppúr krafsinu 462 lítra af eðal kokteilssósu og einhver tvo bretti af majónesi, þetta tókum við allt með okkur til Gunnarsborgar og var okkur þar fagnað sem þjóðhetjum. tóku við veisluhöld og skrúðgöngur í 2 vikur og þynkan sem þeim fylgdi var ótrúleg, mamma sagði meira að segja að húsveggirnir hefðu dofnað á meðan á henni stóð.

En ekki leið langt þangað til Snjólfur hringdi í mig aftur. Var þá hafði stríð á milli Svartrar-Dverg-Mongólíta með rautt hár og freknur og Snjólfs og hans vina í herdeild marsipan elskenda, Snjólfur óskaði eftir því að við kæmum honum til stuðnings.

Sigginn ætti svo að geta sagt ykkur frá þessari æsispennandi svaðilför okkar.

Takk fyrir

Árninn

Það fellur í skaut sjálfans Siggans að rifja upp hina ógurlega helreið sem Grínheima félagar lentu í við landamæri Grínheima og alvarleikans og hefst nú hin stórbrotna saga.....

 

Hriðjuverka hópurinn sem var nefndur Fall hinnar blómstrandi blóðnasa.  Taldi okkur trú um að þeir væru sérstakur hópur manna sem hefði mikla ánægju á rennibrautum og rólum og gátum við því valla fúlsað við því að fylgja þeim að grínheima landamærum þar sem alvarlega flugsætur  leikvöllur var byggður 200 árum fyrir Grín.  

       Eftir langa göngu ákváðum við að skilja eftir hásinguna í nærliggjandi uppvottavél sem var að húkka sér far til Gunnarsborgar höfuðborgar Mæjóness bransans.

        Þegar komið var að leikvellinum kom upp rass í bátinn því að þar stóð sem hæst árshátíð Bavíana með gallaða rassa.  Öll leiktækin voru upptekin af  illalyktandi bavíanarössum og sum komin með bremsuför þvers og kruss af ofnotkun.  Þetta leiddi til massa brjálæðis "HÓP SLAGSMÁL" hrópaði einn bavíaninn. Margir úr hryðjuverkahópnum fengu bremsuför á andlitið hvert öðru skelfilegra.  Þetta var ógurleg sýn og vissum ég og Árninn ekki hvað við ættum til óbragðs að taka.  Enn þá datt Árnanum snjallræði í hug. Hann hringdi í félaga sinn Snjólf snúggens sem er 6 fættur snjóhúsa Ínúíti með haus fullann af meiningarlausum og mjög innihaldsmiklum frösum úr ættfræði bók millilanda kengúrubarna.

       Snjólfur kom hlaupandi með þrjár óopnaðar tómatsósu flöskur og byrjaði að úða á manskapinn. Eftir nett tómatsósu bað flúðu bavíanarnir sótillir í burtu og ég, Árninn, Snjólfur og hriðjuverkahópurinn gátum loksins leikið okkur á leikvellinum enn að sjálfsögðu réðum við 10 grænlenska emúa til að þrífa bremsuförin fyrst.

 

Hvernig restin að deginum fór fram er ég viss um að Árninn klári þá sögu.......

 

Vaðandi virðing

Sigginn